Odkąd pamiętam uwielbiałem oglądać go na parkiecie. Niższy, słabszy od wielkoludów z NBA, nadrabiał zwinnością, finezją, skutecznością, imagem. Z czasem stał się megagwiazdą ligi, nie umiem sobie wybaczyć że nie widziałem go na żywo w Katowicach. Dzisiaj czytając artykuł z philly.com potwierdziły się pogłoski. Iverson (chyba) ostatecznie żegna się z ligą. Więcej info na supergigancie.

Nic przyjemnego czytać takie teksty, a dopiero co cieszyłem się że “The Answer” is back. Zaczyna mi brakować w lidze graczy naprawdę godnych uwagi (za kilka lat nie będzie juz shaqa, bryanta, williamsa i innych).

Trochę inny romans, prosta historia o tym że warto walczyć do końca, bardzo fajnie pokazana małomiasteczkowość. Średnio lubię Aniston, w tym filmie mnie nie drażniła.

Trailer

Up in the Air – nominowany do oscara z Clooneyem, bardzo średnio.
Widziałem ostatnio też dokument o Polańskim, Tate była świetna, w kontekscie obecnej sprawy można dowiedzieć się kilku faktów sprzed lat, dobre archiwalne zdjęcia i wypowiedzi.

Sesja i krótki film w najlepszym klimacie z magazynu MUSE.

Przeglądam stare zdjęcia z Anglii. Na spokojnie, na dużym powiększeniu. Zaczynam przypominać sobie detale, masę detali. Cofam się w czasie. Pamiętam te podniecenie nowym miejscem, innym krajem, pierwszy raz mieszkając samemu. Pamiętam tamtą wiosnę, chłód, angielskie prowincjonalne powietrze, wszędobylską cegłę, zieloną trawę, mimo że nie zagrzałem tam tak długo jak mogłem i początkowo chciałem, ciągle siedzi we mnie delikatne uczucie tęsknoty. Nie umiem sprecyzować o jaki rodzaj tęsknienia chodzi, czy to autentycznie za miejscem, czy to tylko złudna tęsknota za czymś co minęło, za wspomnieniami. Czułem tam rodzaj pustki, wielu rzeczy mi brakowało, wielu musiałem się nauczyć ale ta pustka była kojąca. Magiczny spokój, wyciszenie, i spacery na moment przed burzą. Tak to ten moment roku kiedy robię się nostalgiczny, chyba mentalnie ciągle jestem w 09, w najgorszym 09 jaki mógł być.

Nie dalej jak w sobotę miałem okazję pogratulować Revo dobrego pierwszego materiału (który już jakiś czas żyje). Czekam na nową płytę, popijam poranną, poniedziałkową kawę przy nowym kawałku. ODSŁUCH TUTAJ.

Już sam tytuł wydaje się mocno tajemniczy i przyciągający. NIERUCHOMY PORUSZYCIEL zaintrygował mnie bo wydawał się być czymś innym w Polskim kinie. Barczyk postać ciekawa, nowa, świeża, jak sam mówi nie powiela, tworzy tak jak czuje i jest kapitanem każdej swojej produkcji. Po kilku minutach myślałem że znów dałem się nabrać na polskiego gniota, po dwudziestu minutach zacząłem dostrzegać potencjał i krzyknąłem „to jest to!”. Niestety finalnie z zimną krwią stwierdzam że film jest słaby. Nauczony że film to głównie dobra fabuła, a forma ma tylko pomóc w opowiadaniu historii nie mogę zachwycić się pustym fabularnie filmem. Autor dobrze kombinuje, wzorowanie się na Lynchu wytykał mu już każdy, mamy kilka dobrych zdjęć, kilka dobrych scen, momentami świetny klimat, ale całościowo film wydaje się po prostu zbyt amatorski. Mam nadzieję że Pan Barczyk będzie dalej szedł swoją drogą bo odważne próby zrobienia czegoś na krawędzi są o niebo ciekawsze od powielania przyjętych schematów. ( Warto zobaczyć dobrze zagrane role Frycza i Żukowskiej ).

Pod koniec lat osiemdziesiątych dwóch braci dla własnych potrzeb zajęło się pisaniem aplikacji graficznej na uwczesnego Maca. O początkach i historii jednej z najpopularniejszych aplikacji graficznych opowiada John Knoll. Cały artykuł na webdesignerdepot.com.

Poprzednia płyta całkiem udana, nowy kawałek mocno taneczny, w sam raz na zimowy poniedziałek.

Cały poprzedni tydzień minął mi nad pracami dla nowo powstającej marki. Odpowiedzialny byłem za wizualizacje przyszłych produktów. Bardzo fajna praca, obserwowanie jak pomysł nabiera kształtów, logo, kolorów, wizerunku. Modelowanie 3d, dawno tego nie robiłem, miło było sobie przypomnieć kilka rzeczy. Mam nadzieję że za jakiś czas efekty pracy studia będzie można oglądać na półkach. Tak ogólnie mam chwilowo dosyć i weekendowy odpoczynek dobrze mi robi.

Od czasu letniego Taurona zadziwia mnie, bardziej wizualnie niż muzycznie ale całościowo fantastyczny klimat.

Przyłączam się do spóźnionych noworocznych życzeń dla wszystkich moich ludzi mimo że już czuję się mocno osadzony w 010. Kawałek ma świetny vibe.

Tłuste Koty – Szczęśliwego Nowego Roku by zero siedem pięć

Po kilku miesiącach przerwy moja strona znów żyje. Nowy layout oparty na wordpressie, nowe prace. Potrzebuję kilku dni na ogarnięcie tego. Może uda mi się dorzucić bazę wpisów z poprzednich lat.